Pepijn van Erp

In Enschede kampen veel oudere woningen met een vochtprobleem. Grondwater trekt omhoog in de muren. De enorme wateroverlast door stortbuien in juli 2024 vergrootte het probleem in de wijken Pathmos en Stadsveld, waar huizen zelfs onbewoonbaar werden. Woningcorportatie De Woonplaats denkt nu het vochtprobleem aan te kunnen pakken met de E-Dryer. Tubantia en RTV Oost berichtten er vorige week over alsof de woningcorporatie nu een fantastische oplossing heeft gevonden, maar het gaat om een apparaat dat op pseudowetenschap is gebaseerd en niet kan werken.

In het blad van de Stichting Skepsis schreef Hans Streng een uitgebreid artikel over zijn ervaring met een soortgelijk apparaat, de Delta: Spijkers in het muurvocht (Skepter 35.2, 2022). Daarin legt hij uit dat het natuurkundige verhaaltje dat de aanbieders vertellen over hoe het zou moeten werken niet kan kloppen. Het apparaat verspreidt een elektromagnetisch veld dat de capillaire opzuiging van vocht in de muren zou verstoren. Dit is echter onzin. Als het echt zou kloppen, zouden ook bomen in de omgeving van stralingsbronnen als zendmasten het loodje moeten leggen, want die transporteren immers ook vocht vanuit de wortels tot in blaadjes omhoog middels capillaire werking. Bij Psiram is ook meer te lezen over dit soort apparaten.

Waarom lijkt het apparaat dan soms toch succes te hebben? En de installateurs bieden zelfs garantie: als er geen duidelijke droging optreedt, krijg je je geld terug. Wat kan daar nu mis mee zijn?
Het probleem is dat het helemaal niet zo makkelijk is om het vochtgehalte van een muur goed in de tijd te kunnen volgen. De installateurs brengen daarvoor sondes aan in de muur waarmee ze het vochtgehalte bij installatie en bijvoorbeeld na een maand of drie meten door er een meetapparaat op aan te sluiten dat de geleiding tussen die twee punten meet. Het idee is dat een vochtige muur beter geleidt en dat je na enige tijd dus een hogere weerstand zou meten omdat het vochtgehalte is verlaagd. In theorie klopt dat. Maar dan moet je wel heel speciale sondes gebruiken en dat gebeurt niet in de praktijk. Zoals Streng beschrijft, worden doodnormale verzinkte regelnagels gebruikt die na verloop van tijd corroderen en daardoor al minder gaan geleiden. Ook het gat waarin ze geslagen worden beantwoordt niet aan hoe de aanbieder van de meetapparatuur voorschrijft wat er moet gebeuren om met zijn apparatuur betrouwbare metingen te verkrijgen.

Vergelijk dit met een productafbeelding van Gann hieronder waarbij sondes gebruikt worden die grotendeels geïsoleerd zijn en alleen aan de tip, die diep in de muur zit, geleidend contact maken met de (vochtige) muur. Ook moet je ervoor zorgen dat er geen vocht langs de boorgaten kan ontsnappen, waardoor die meetpunten alleen daardoor al droger worden en niet meer representatief zijn voor de situatie van de hele muur.

In de uitgebreide bijlage bij het artikel geeft Streng erg veel aanvullende informatie, die al minstens een persoon goed van pas kwam bij een rechtszaak die hij aanspande tegen een installateur om zijn investering terug te krijgen.

Intussen begrepen dat Tubantia na hun eerste artikel, waarin dus geen vraagtekens gezet worden bij deze methode, werkt aan een opvolgartikel.