Kloptdatwel?

Wetenschap

Oversterftestudie van Saskia Mostert et al. eindelijk ingetrokken

by 46 Comments

Een Nederlandse studie naar oversterfte zorgde in juni 2024 voor flink wat ophef, ook internationaal. Hoewel er in het artikel niet heel expliciet een verband werd gesuggereerd met de vaccinaties tegen covid, kon je dat er toch wel uithalen en dat werd de belangrijkste boodschap die rondging in de pers.

Oversterftestudie van Saskia Mostert et al. eindelijk ingetrokken 1

Het tijdschrift BMJ Public Health haastte zich om het te nuanceren, maar intussen was ook gebleken dat het gewoon een heel merkwaardig artikel was, dat eigenlijk nauwelijks origineel onderzoek liet zien. Het Prinses Máxima Centrum waar drie van de vier auteurs werkzaam waren, nam er nadrukkelijk afstand van.

Duidelijk was dat het rekenwerk wel erg leunde op onderzoek van Ariel Karlinksy en Dmitry Kobak en ikzelf trof er bovendien nog echt plagiaat in aan, dat vrij knullig was gemaskeerd. Met dit soort kromme zinnen doordat ze synoniemen hadden gebruikt:

Oversterftestudie van Saskia Mostert et al. eindelijk ingetrokken 2

Als snel kwam er een Expression of Concern bij te staan, in afwachting van de uitslag van een onderzoek van de Commissie voor Wetenschappelijke Integriteit van het Prinses Máxima Centrum. Een onderzoek dat bemoeilijkt werd doordat hoofdauteur Saskia Mostert prompt ontslag nam en zich er zo aan onttrok. Een andere auteur bleek haar eigen man te zijn, die helemaal geen wetenschappelijke achtergrond heeft.
In juni 2024 sprak ik nog mijn verwachting uit dat het artikel snel ingetrokken zou worden, maar daar zat ik toch flink naast.

Het was volstrekt onduidelijk waarom de intrekking uitbleef, want begin 2025 was de CWI helemaal klaar met het onderzoek en had ook haar bevindingen gestuurd naar het tijdschrift. Maarten Keulemans schreef een reconstructie in de Volkskrant op basis van het gelekte conceptrapport.

Verrassend was het om Saskia Mostert begin juni dit jaar te zien opduiken bij een hearing van een commissie van de Amerikaanse Senaat, waarin ze mocht vertellen hoe haar onderzoek was gesaboteerd. De fragmenten waarin zij aan het woord kwam heb ik eruit gevist:

Ze beweerde onder andere dat meer dan 80 Nederlandse artsen en wetenschappers te maken zouden hebben gekregen met tegenwerking, bijvoorbeeld in de vorm van censuur. Waarschijnlijk doelt ze hiermee op een boek van advocaat Frank Stadermann, die in de coronatijd verschillende artsen bijstond die zich schuldig maakten aan het voorschrijven van hydroxychloroquine en ivermectine. Stadermann was ook goed bevriend met complotdenker Janet Ossenbaard, maar dat terzijde. Uit haar verklaring kwam in ieder geval naar voren dat ze stevig het konijnenhol in was ingedoken.

Een paar weken terug vernam ik dat het dan uiteindelijk ingetrokken zou gaan worden, maar veel was daar niet van te merken. Tot gisteren Le Parisien berichtte dat het ingetrokken zou zijn (op basis van een AFP-bericht.) wat ik hoorde van de Franse complotonderzoeker Rudy Reichstadt van Conspiracy Watch. Maar nog steeds was er niets te zien op de BMJ-site. Beetje vreemd. Op meer Franstalige sites stond een soortgelijk bericht, wellicht heeft AFP een fout gemaakt en was het eigenlijk nog onder embargo tot vandaag of had BMJ problemen om de website te updaten, maar nu is er dit bericht te vinden:

RETRACTION: Excess mortality across countries in the Western World since the COVID-19 pandemic: ‘Our World in Data’ estimates of January 2020 to December 2022

Het is een behoorlijk uitgebreide retraction notice, die er vooral op gericht lijkt te zijn om uit te leggen waarom het allemaal zo lang duurde.BMJ heeft mijns inziens wel erg veel geduld betracht met Mostert. Het eerste rapport van het Prinses Máxima Centrum velde geen oordeel over haar, omdat ze dus ontslag had genomen, maar daar had BMJ toch wel direct z’n conclusies aan kunnen verbinden en niet alsnog meer dan een jaar proberen commentaar van haar los te krijgen.[Toegevoegd: zoals Klaas van Dijk hieronder in de comments terecht opmerkt, heeft PMC uiteindelijk wel een oordeel over Mostert geveld dat niet misselijk was. Dat heeft BMJ ook gekregen, dus dat maakt het extra raar wat ze daar hebben zitten uitspoken]. Niet onverwacht zijn alleen Kaspers en Huibers het eens met de intrekking. Mostert en haar man niet.

Zie ook het bericht bij Retraction Watch dat Karlinsky om commentaar vroeg.

– De GloeilampenTrust – Lichtopbrengst, Levensduur en Antons Angstvisioen

by 5 Comments

Zo’n halve eeuw geleden werd de gedachte als zoude het economisch bestel op grote schaal gesaneerd moeten worden vaak geïllustreerd aan de hand van de gloeilamp. Deze zou namelijk expres zó gemaakt worden dat ie snel doorbrandt en vervangen moet worden. Het was gemakkelijk dit af te doen als een broodje-aapverhaal. Een vrije markt zou aan dergelijke afzetterij tenslotte snel een eind maken. Maar het blijkt waar te zijn … er was een heus kartel om branduren en concurrentie te beperken.

Reviaanse Miskleun

Wie in de 70er jaren van de vorige eeuw goed ingelicht en maatschappelijk geëngageerd wilde overkomen, die bracht in de kroeg of op een borrel altijd even en passant naar voren dat het heel eenvoudig was om een gloeilamp te produceren die langer brandt dan de gangbare gloeilamp. Echter, boosaardige en op winst beluste multinationals maken gloeilampen doelbewust zo dat ze snel doorbranden. Op die manier worden verkoop en inkomsten op peil gehouden. Het gezelschap knikte dan doorgaans instemmend. Vanzelfsprekender kon het toch eigenlijk niet.

Tussen al die bijval was ik geneigd tot skepsis. Als het echt zo is, waarom gaan progressieve TU studenten in Delft en Eindhoven die multinationals dan niet ondermijnen en de werkende klasse verheffen d.m.v. grootschalige fabricatie van eeuwigbrandende gloeilampen? Dat moet toch een fluitje van een cent zijn! In 1978 verscheen “Uren met Henk Broekhuis” – een boek waarin veertig NRC-columns van Karel van het Reve gebundeld waren. In elk van die stukjes ging het erom een algemeen geaccepteerde gemeenplaats onderuit te halen. Ik was ermee in m’n nopjes want ’s Neerlands meest vermaarde essayist formuleerde in één van z’n stukjes precies ook mijn gedachte over ‘t gloeilampenkartel en de studentikoze verwoesting ervan.

Echter, Karel en ondergetekende hadden ‘t bij het verkeerde eind. Er was een samenzwering van elektronicaconcerns die had vastgesteld dat een gloeilamp 1000 uren meegaat. Wie zich er niet aan hield, die betaalde boete. “Samenzwering” is eigenlijk te sterk uitgedrukt, want geheim was het niet.

Hoe een Gloeilamp Werkt

Wanneer materiaal erg heet wordt, dan gaat het gloeien, i.e. licht uitstralen. Een gasvlam en smeulende houtskool zijn voorbeelden uit het alledaagse leven. De meeste vaste materialen zijn niet bestand tegen de hoge temperaturen die hiervoor nodig zijn. De gloeidraad in een lamp is daarom gemaakt van wolfraam – een zwaar metaal met een hoog smeltpunt. De lucht in de glazen bol van de lamp bevat geen zuurstof en daarmee wordt ook oxidatie voorkomen.

- De GloeilampenTrust - Lichtopbrengst, Levensduur en Antons Angstvisioen 3
Standbeeld van Anton Philips (1874-1951) voor het Station Eindhoven Centraal. Tussen de wereldoorlogen bouwde hij een familiebedrijf uit tot een internationaal elektronicaconcern. (Wikimedia Commons)

Als er elektrische stroom door een draad vloeit dan is er wrijving, i.e. weerstand, en dit veroorzaakt hitte. Bij een dunnere draad is er minder ruimte voor de stroom en dus meer elektrische weerstand. De draad gloeit dan helderder. Bij eenzelfde stroom geeft een dikkere draad minder licht.

De gloeidraad verslijt in de loop der tijd. Er verdampt wolfraam en de gloeilamp bereikt het eind van z’n levensduur als de verzwakte draad bezwijkt onder z’n eigen gewicht.

De uiteindelijke draaddikte is een compromis. Een heel dunne draad geeft veel licht, maar wordt ook erg heet en zal snel slijten en breken. Een dikkere draad geeft minder lichtopbrengst, maar heeft een langere levensduur.

Het Phoebus Kartel

“Phoebus” is een Oudgrieks woord voor “helder” of “stralend.”  Het was deze naam die gloeilampfabrikanten van over de gehele wereld aan hun kartel gaven. Het kartel werd opgericht in 1924 en Philips en General Electric waren er ook bij. Schroefdraadfittingen kregen toen hun nog altijd gangbare afmetingen. Maar het was niet alleen zinvolle regelgeving m.b.t. compatibiliteit. Er werden ook afspraken gemaakt over de verdeling en de controle van de handel. De levensduur van een gloeilamp zou universeel 1000 uur zijn. Het kartel runde een centraal laboratorium in Zwitserland waar gloeilampen van over de gehele wereld getest werden. Anton Philips zou n.a.v. een Phoebus rapport nog eens opgemerkt hebben: “Na de enorme inspanningen die we hebben geleverd om af te rekenen met het tijdperk van lampen met een lange levensduur, is het van het grootste belang dat we niet in hetzelfde moeras terugvallen door geen rekening te houden met voltages en lampen te leveren die een zeer lange levensduur hebben.”

De markt bleef stevig dichtgetimmerd totdat het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog de handhaving van kartelafspraken onmogelijk maakte. Na de oorlog was het een aflopende zaak. Octrooien op gloeilamptechnologie waren verlopen en een rechtbank in de Verenigde Staten oordeelde in 1951 dat de 1000-uren overeenkomst illegaal was. Maar het was mosterd na de maaltijd aangezien ongeveer de helft van alle kunstmatige verlichting in de VS toen al met tl-buizen gebeurde. Tl-buizen hebben tienmaal de levensduur van een gloeilamp en geven pakweg vijfmaal zoveel licht bij hetzelfde elektriciteitsgebruik.

- De GloeilampenTrust - Lichtopbrengst, Levensduur en Antons Angstvisioen 4
V.l.n.r.: Een gloeilamp, een tl-lamp en een ledlamp. De tl-lamp is efficiënter en heeft een langere levensduur dan de gloeilamp. Op dezelfde manier is de ledlamp een verbetering ten opzichte van de tl-lamp.

Het is kort door de bocht om te stellen dat het met het Phoebus kartel om een perfide complot gaat om de consument nodeloos op kosten te jagen. Zoals gezegd, een gloeilamp met een dikkere draad heeft bij eenzelfde stroomsterkte een langere levensduur. Maar je hebt twee van zulke gloeilampen nodig om de gewenste hoeveelheid licht op je bureau te krijgen, i.e. tweemaal de elektriciteitsconsumptie. Met andere woorden, je brengt je geld óf naar Philips óf naar N.V. Nuon. Echter, het zou Philips en z’n trawanten gesierd hebben, indien ze die keus aan de consument hadden gelaten.

Uitfasering

Anton Philips zag de bui al vroeg hangen en schreef op 3 september 1938 in een brief aan de directeur van General Electric het volgende over de ontwikkeling van tl-buizen: “We hebben al veel van die buizen die 3000 tot 4000 uur branden, met een omzetverlies van ongeveer 30%. Het zou dus kunnen dat we een deel van de gewone lampen met een levensduur van 1000 uur gaan vervangen door buizen die momenteel 3000 tot 4000 uur meegaan – met dat omzetverlies van 30% – maar die in de toekomst misschien wel 6000 of 8000 uur zullen branden. We zouden kunnen proberen buizen te produceren van een kwaliteit die niet zo uitzonderlijk hoog is, maar we weten allemaal dat wanneer er concurrentie ontstaat (aangezien de patenten niet erg sterk zijn) en onze concurrenten een lamp op de markt brengen met een extreem lange levensduur, wij hen zullen moeten volgen. Het zou kunnen blijken dat deze nieuwe uitvinding financieel gezien geen aantrekkelijk vooruitzicht is voor onze beide bedrijven.”

De spaarlamp kwam in de 80er jaren in de verkoop. Dit is een opgerolde of opgevouwen tl-buis met een fitting die in de houder voor een gloeilamp past. De gloeilamp werd hiermee overbodig en sinds 2013 mogen er in de EU geen gloeilampen meer geproduceerd of geïmporteerd worden.

- De GloeilampenTrust - Lichtopbrengst, Levensduur en Antons Angstvisioen 5
Gloeilamp met gebroken gloeidraad (Flickr)

Op dezelfde manier als waarop de tl-lamp superieur is aan de gloeilamp qua lichtopbrengst en levensduur, zo is ook de ledlamp superieur aan de tl-lamp. Voor sportvelden, wietteelt, straatverlichting en huis-tuin-en-keuken-gebruik wordt er nu op grote schaal overgegaan op de ledlamp. De tl-buis die eens het moderne alternatief voor de gloeilamp was, die is nu zelf hopeloos verouderd.

Met z’n ruwweg 20.000 branduren zou de ledlamp het ultieme angstvisioen van Anton Philips geweest zijn. Maar hij heeft het niet meer hoeven meemaken. Hij overleed in 1951.

Kouwe drukte in het zonnestelsel

by 3 Comments

Probleemstelling

‘s Werelds meest vooraanstaande astrofysici hebben in 2006 op een grote conferentie in Praag besloten dat Pluto niet langer een “planeet” is. Gepassioneerde debatten zijn er gevoerd. Er zijn comités en subcomités gevormd en er is met vuisten op tafels geslagen.

Kouwe drukte in het zonnestelsel 6
Pluto is gemiddeld veertigmaal zo ver van de zon verwijderd als de aarde en is kleiner dan onze maan. (foto: NASA)

Ook na het besluit is het niet stil geworden. Op de campus van Pluto’s ontdekker is gedemonstreerd. Astrologen in Myanmar gaven de wereld te verstaan zich niet bij de nieuwe nomenclatuur neer te leggen. In Myanmar bleef Pluto een planeet omdat de stand van Pluto blijkbaar essentieel is in de Myanmarese wijze van horoscopen trekken.

Recentelijk is de discussie opnieuw opgelaaid. Het is Jared Isaacman die sinds eind 2025 bij de NASA aan het hoofd staat. Hij is een rijke ondernemer met goede politieke connecties, maar behalve een onlinegraad in de luchtvaartkunde heeft hij geen noemenswaardige wetenschappelijke kwalificaties. Isaacman heeft er recentelijk bij president Trump op aangedrongen om een presidentieel decreet uit te vaardigen en “Make Pluto Planetary Again.” De acteur William Shatner (Kapitein Kirk uit de oorspronkelijke Star Trek), Elon Musk en een aantal leden van het Amerikaanse Congres hebben zich bij deze oproep aangesloten.

Precedent

Dat het met naamgeving gevoelig kan liggen, werd me voor het eerst duidelijk in de tweede en derde klas van de middelbare school. Ik was toen goed bevriend met Maarten Aardgaren.

Maarten had een ongebruikelijke familieachtergrond. Zijn moeder was overleden toen hij nog maar een jaar of vijf oud was. Z’n vader was toen al 55 jaar oud. Drie jaar na het overlijden van die moeder liep Pa Aardgaren tegen een enorme erfenis aan. De meeste Nederlanders zouden in zo’n situatie lekker zijn gaan vutten. Maar niet Pa Aardgaren. Pa Aardgaren zat berstensvol energie. Voor Pa was dit de kans om eindelijk een droom te verwezenlijken die hij al z’n hele leven lang gekoesterd had. Hij begon een heuse viskwekerij!

Hij kocht een boerderij en liet twee bassins aanleggen van zo’n 80 meter lang en 40 meter breed. Wat voor vissen hij daarin kweekte, weet ik niet meer. Maar ze waren in ieder geval behoorlijk groot.

Ik schrijf expres “bassins,” want de nomenclatuur bleek een gevoelige zaak met Pa Aardgaren. Als je het toevallig had over “vijvers,” “visvijvers,” “teelvijvers” of “kweekvijvers,” dan kon Pa behoorlijk poestig worden. “’t Benne geen vijvers, verdomme, ‘t benne meren!” riep hij dan uit.  “Vijvers, dat is waar al dat nieuwbouwvolk ze goudvissies in laat zwemme. Sodeju! Dit hier benne meren!” Het was dan zaak hem onmiddellijk volmondig gelijk te geven.

In de loop van de jaren dat ik omgang had met Maarten werd de “geen vijvers, maar meren”-fixatie van Pa steeds sterker.  Ik weet nog goed hoe we bij Maarten in de bijkeuken eens een keer aan het Monopoly-en waren.  Plots kwam Pa zwaar ademend binnenbenen. Zonder aanleiding bracht hij zijn gezicht vlak bij het mijne en brieste “BEWIJS jij mij maar eens, jochie, dat dat geen meren zijn!  Bewijs jij maar eens dat dat vijvers zijn! Dat kun je niet! Dat kun je gewoon niet, omdat het niet kan!” Hij riekte sterk naar uien en rispte veel speeksel op. Ik stamelde vervolgens iets als “Nou ja, zo belangrijk is dat toch niet. Het heeft toch eigenlijk niets om ‘t lijf.” Maar echt sussen deed dat de situatie niet. Pa Aardgaren beukte met z’n vuist op tafel en de pionnen, dobbelstenen en hotels vlogen daarbij van het bord af. Nog een paar minuten lang oreerde hij over hoe het wetenschappelijk onweerlegbaar en visserijkundig klaar als een klontje was dat die vissen daarbuiten in “meren” zwommen. Hij dreigde dat ie de misvatting dienaangaande kwaadschiks de wereld uit zou helpen indien mocht blijken dat het niet goedschiks kon.

Later heb ik ook nog eens gehoord over hoe Maarten een klasgenootje mee naar huis had genomen dat Theo van de Vijver heette. “Van de Vijver? … ” Pa Aardgaren was nogal uit het veld geslagen en moest, zo vertelde Maarten mij nadien, in eerste instantie gedacht hebben dat ie in de maling werd genomen. De altijd pientere en erudiete Theo was allesbehalve uit het veld geslagen en meldde onmiddellijk dat het Nederlandse woord “vijver” was afgeleid van het Latijnse “vivere,” wat “leven” betekent! Pa Aardgaren verklaarde daarop “skoit” te hebben aan Latijn en voegde eraan toe dat dat vijvervolk die graat maar eerst eens uit z’n keel moest laten trekken.

Veel later, toen ik al in Amsterdam studeerde, ben ik Maarten nog eens tegengekomen toen we alletwee meededen aan dezelfde 10 kilometer strandloop in Egmond aan Zee. In een strandtent hebben we na het draven met koffie en appelgebak nog wat zitten kouten over die vader en over die bassins. Uiteindelijk is de arme Pa Aardgaren volkomen doorgedraaid toen z’n kwekerij door de gemeente werd geconfiskeerd om plaats te maken voor een nieuwe woonwijk. De gemeente is nog wel zo goed geweest om Pa Aardgaren de eerste keus te geven voor een 55plus-woning in die nieuwe woonwijk. Maarten zat in die dagen gelukkig al lang en breed op de TH in Delft. Echt opgebeurd door die eerste keus werd Pa Aardgaren niet. Een paar jaar na de gedwongen verhuizing naar de 55plus-nieuwbouwwoning is ie op een nacht met z’n fiets in de eendenvijver van de nieuwe woonwijk terechtgekomen. Drank en valium bleken een rol te hebben gespeeld. Volgens de autoriteiten was ‘t een ongeluk. Volgens Maarten was ‘t zelfmoord.

Conclusies

Ik was in 2006 niet aanwezig op die conferentie in Praag. Was ik er wel geweest, dan zou ik de verzamelde menigte aldaar over Pa Aardgaren hebben verteld. En mocht Trump mij ooit audiëntie verlenen in het Witte Huis en mij verzoeken een standpunt te formuleren in De Kwestie Pluto, ook dan zou ik van Pa Aardgaren verhalen.

Een nuchter denkend mens moet toch in kunnen zien wat elke blauwe reiger reeds weet: dat het voor de kwaliteit en de kwantiteit van de vis niet uitmaakt of je die bassins nu als “vijvers” of als “meren” kwalificeert. Op dezelfde manier gaat de materie in ons zonnestelsel zich niet anders gedragen naar aanleiding van een nieuwe categorisatie van Pluto. Ook zie ik niet in waarom Myanmarese astrologen zich iets aan zouden moeten trekken van het etiket dat een groepje astrofysici op Pluto plakt. Het staat iedere sterrenwichelaar vrij hemellichamen op eigen manier in te delen en de lotsvoorspellingen waar het tenslotte om gaat, op eigen manier af te leiden.

Kouwe drukte in het zonnestelsel 7
De man die zichzelf eens omschreef als “a very stable genius” … Zal hij Pluto opnieuw tot planeet bombarderen? (foto:Rawpixel)

Het volgende moet duidelijk zijn. Ten eerste wordt wetenschappelijk debat niet beslecht door middel van presidentieel decreet, pauselijke verordening of volksstemming. De aarde is rond, ook als de hele wereld unaniem van mening is dat ze plat is. Ten tweede gaat het met “Pluto – planeet of niet!” natuurlijk niet om een wetenschappelijk debat. Wetenschap verklaart waarom de zaken zijn zoals ze zijn. “Wel of niet een planeet” – dat is geen wetenschappelijke, maar een semantische kwestie. Definities in het algemeen zijn woordenbrij en hebben niets van doen met wetenschappelijke informatie of wetenschappelijk inzicht.

Woningcorporatie De Woonplaats in zee met pseudowetenschap

by 2 Comments

In Enschede kampen veel oudere woningen met een vochtprobleem. Grondwater trekt omhoog in de muren. De enorme wateroverlast door stortbuien in juli 2024 vergrootte het probleem in de wijken Pathmos en Stadsveld, waar huizen zelfs onbewoonbaar werden. Woningcorportatie De Woonplaats denkt nu het vochtprobleem aan te kunnen pakken met de E-Dryer. Tubantia en RTV Oost berichtten er vorige week over alsof de woningcorporatie nu een fantastische oplossing heeft gevonden, maar het gaat om een apparaat dat op pseudowetenschap is gebaseerd en niet kan werken.

Woningcorporatie De Woonplaats in zee met pseudowetenschap 8
Het gaat om dit apparaat, de e-Dryer (beeld uit rapportage RTV Oost)

In het blad van de Stichting Skepsis schreef Hans Streng een uitgebreid artikel over zijn ervaring met een soortgelijk apparaat, de Delta: Spijkers in het muurvocht (Skepter 35.2, 2022). Daarin legt hij uit dat het natuurkundige verhaaltje dat de aanbieders vertellen over hoe het zou moeten werken niet kan kloppen. Het apparaat verspreidt een elektromagnetisch veld dat de capillaire opzuiging van vocht in de muren zou verstoren. Dit is echter onzin. Als het echt zou kloppen, zouden ook bomen in de omgeving van stralingsbronnen als zendmasten het loodje moeten leggen, want die transporteren immers ook vocht vanuit de wortels tot in blaadjes omhoog middels capillaire werking. Bij Psiram is ook meer te lezen over dit soort apparaten.

Waarom lijkt het apparaat dan soms toch succes te hebben? En de installateurs bieden zelfs garantie: als er geen duidelijke droging optreedt, krijg je je geld terug. Wat kan daar nu mis mee zijn?
Het probleem is dat het helemaal niet zo makkelijk is om het vochtgehalte van een muur goed in de tijd te kunnen volgen. De installateurs brengen daarvoor sondes aan in de muur waarmee ze het vochtgehalte bij installatie en bijvoorbeeld na een maand of drie meten door er een meetapparaat op aan te sluiten dat de geleiding tussen die twee punten meet. Het idee is dat een vochtige muur beter geleidt en dat je na enige tijd dus een hogere weerstand zou meten omdat het vochtgehalte is verlaagd. In theorie klopt dat. Maar dan moet je wel heel speciale sondes gebruiken en dat gebeurt niet in de praktijk. Zoals Streng beschrijft, worden doodnormale verzinkte regelnagels gebruikt die na verloop van tijd corroderen en daardoor al minder gaan geleiden. Ook het gat waarin ze geslagen worden beantwoordt niet aan hoe de aanbieder van de meetapparatuur voorschrijft wat er moet gebeuren om met zijn apparatuur betrouwbare metingen te verkrijgen.

Woningcorporatie De Woonplaats in zee met pseudowetenschap 9
Dit zijn geen gaten met sondes die een betrouwbare meting garanderen (beeld uit rapportage RTV Oost)

Vergelijk dit met een productafbeelding van Gann hieronder waarbij sondes gebruikt worden die grotendeels geïsoleerd zijn en alleen aan de tip, die diep in de muur zit, geleidend contact maken met de (vochtige) muur. Ook moet je ervoor zorgen dat er geen vocht langs de boorgaten kan ontsnappen, waardoor die meetpunten alleen daardoor al droger worden en niet meer representatief zijn voor de situatie van de hele muur.

Woningcorporatie De Woonplaats in zee met pseudowetenschap 10

In de uitgebreide bijlage bij het artikel geeft Streng erg veel aanvullende informatie, die al minstens een persoon goed van pas kwam bij een rechtszaak die hij aanspande tegen een installateur om zijn investering terug te krijgen.

Intussen begrepen dat Tubantia na hun eerste artikel, waarin dus geen vraagtekens gezet worden bij deze methode, werkt aan een opvolgartikel.

Bedenkingen bij het rapport over oversterfte van Ronald Meester en Marc Jacobs

by 459 Comments

Bedenkingen bij het rapport over oversterfte van Ronald Meester en Marc Jacobs 11

Toen eind 2021 sprake was van oversterfte die niet vanzelfsprekend verklaard kon worden, vroeg Kamerlid Pieter Omtzigt daar aandacht voor. Hij was waarschijnlijk op het spoor gezet door Ronald Meester, hoogleraar waarschijnlijkheidsleer aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Nauwelijks verhuld sprak die zijn vermoeden uit dat de covidvaccinaties die vanaf begin 2021 waren uitgerold hier wel eens een belangrijke rol in zouden kunnen spelen.

[Read more…] about Bedenkingen bij het rapport over oversterfte van Ronald Meester en Marc Jacobs