Pepijn van Erp

Plagiaatzaken vormen de hoofdmoot van de klachten in het kader van wetenschappelijke integriteit, maar dat het ook voorkomt in een publieke afscheidsrede als hoogleraar, is wel opmerkelijk. Op de website van de VSNU waar alle definitieve besluiten van de Colleges van Bestuur over zaken van wetenschappelijke integriteit komen te staan, staat de uitspraak van het CvB van de TU Delft in deze zaak.
Volgens de Commissie voor Wetenschappelijke Integriteit van de TU heeft de Klager “overtuigend aangetoond dat in ca. 20 passages in de op het weblog van beklaagde gepubliceerde afscheidsrede (in vier delen) sprake is van letterlijke citaten uit andere documenten, zonder dat is aangegeven dat het een citaat betreft (aanhalingstekens ontbreken) en zonder dat de bron is vermeld.” Ook bleek uit een video-opname van de uitgesproken lezing nergens dat het in de gewraakte passages om citaten ging.

Aanpassing van de rede achteraf en herpublicatie vind de commissie niet aan de orde, omdat “de afscheidsrede als geheel als een magere wetenschappelijke bijdrage moet worden beschouwd en onvoldoende een wetenschappelijk analyse bevat.”

De straf voor deze schending van de wetenschappelijke integriteit? Op de persoonlijke website van de hoogleraar moet drie maanden lang een boetedoening geplaatst worden. Met al deze informatie hoef je zo’n uitspraak eigenlijk niet meer te anonimiseren, de boetedoening in kwestie is zo gevonden:

De regelovertreder blijkt een oude bekende: Michiel Haas. Tot april 2014 was hij (deeltijd)hoogleraar Materials & Sustainability aan de faculteit Civiele Techniek en Geowetenschappen, maar in skeptische kringen staat hij meer bekend als aardstraalgelovige en aanjager van angst voor mobiele telefonie. En hij schijnt ook nog voor homeopaat geleerd te hebben.

Op Kloptdatwel heb ik me al eens verbaasd over de hoeveelheid pseudowetenschappelijke onzin Haas allemaal op zijn weblog overnam, ook toen hij nog niet met emeritaat was. Nu weten we dat het knippen-plakken hem ook in zijn professionele werk niet vreemd was.

De gewraakte afscheidsrede is verwijderd van de website van Haas. Op een gearchiveerde index-pagina van zijn blog kun je nog wel wat delen ervan aangekondigd zien (op archive.today moeten ze volgens het rapport ook nog te vinden zijn). Haas mag zich overigens wel in zijn handjes wrijven dat het plagiaat niet uitkwam vóór de toekenning van zijn lintje eerder dit jaar.

Father Syquia en zijn team van vier andere priesters, die samen het bureau voor Exorcisme van de Katholieke kerk op de Filipijnen runnen, komen om in het werk. De laatste jaren is het aantal gevallen waarin er een beroep op de duivelsuitdrijvers wordt gedaan enorm gegroeid. Eigenlijk zou er in elk van de 86 diocesen op de eilandengroep wel genoeg werk zijn voor een exorcist. 

In ‘Help Wanted: The Philippines Needs More Exorcists‘ legt Syquia uit waarom het komt dat er de laatste jaren zoveel meer werk voor hem is. Als er lokaal geen exorcist beschikbaar is, wordt een patiënt met klachten vaak naar occulte genezers gebracht, die met spiritisme in de weer gaan, of kristallen, of gebedsgenezing (maar dan vast niet volgens de katholieke regeltjes). Na de behandeling komt het vaak voor dat deze genezers ‘spirituele openingen’ achterlaten, waar demonen zich vervolgens aan kunnen vastklampen.
Het is geen eenvoudig werk dat het team van Syquia verricht, gebedssessies van vier uur achter elkaar zijn geen uitzondering en dan nemen die demonen ook vaak nog eens wraak op de priester in kwestie. Zo raakte Syquia al één aspirantexorcist kwijt, die moest afhaken na het oplopen van een mysterieuze ziekte. Desalniettemin ziet het hoof van het exorcistenbureau in Manilla bij veel jonge priesters interesse om het vak op te nemen en de spirituele strijd aan te gaan, die volgens hem eigenlijk bestaat uit een soort commandoacties achter de vijandelijke linies. Syquia zal het wel weten, hij is getraind in het Vaticaan en is ook lid van de internationale vereniging van exorcisten die daar gevestigd is.

via Martin Bier

Wie de loopbaan van het Brabantse medium Robbert van den Broeke een beetje heeft gevolgd in de laatste paar jaar, weet dat hij zich niet alleen (nog steeds) bezig houdt met het produceren van trucagefoto’s en graancirkels, maar ook nogal eens uit de slof schiet met ranzige haatmail, krankzinnige reacties op blogs en doodsbedreigingen op Twitter.

Dit gebeurt meestal richting personen die kritiek uiten op zijn bezigheden en die doorprikken, maar ook soms richting personen die we toch eerder als medestanders zouden beschouwen (zoals onlangs Liesbeth van Dijk, een collega-medium). Het telkens terugkerende excuus van Van den Broeke (door hem zelf geuit of door zijn maatje Stan Pluijmen) is dat zijn computer gehackt is door een hacker. Die moet daar dan wel haast onvoorstelbaar goed in zijn, de pc van Van den Broeke compleet kunnen overnemen, en dat nog steeds na de talloze malen dat Van den Broeke cs. hun digitale wagenpark zeggen te hebben opgeschoond met hulp van experts.
Eén van de critici van Van den Broeke die het meest belaagd is met haatmail is Constantia Oomen. Zij was al vanaf het begin geïnteresseerd in het geval Van den Broeke, nog voor het ‘genverbrander‘-incident (2005). Ze heeft nu maar eens een boekje open gedaan waaruit de reikwijdte van deze ongein van Van den Broeke (en kornuiten) goed blijkt. Aan de orde komt ook de bizarre relatie met Joran van der Sloot. Haar verhaal bevat ook informatie die de standaardsmoes van Van den Broek, dat een hacker verantwoordelijk is voor alle kwaadaardigheid, onderuit haalt. Even los van soms omstreden meningen op allerlei andere onderwerpen die Oomen wel eens uit in de commentaren hier op Kloptdatwel, mag dit verhaal er zijn. Een duidelijk persoonlijke visie, maar wel vol feiten die nog niet ergens zo bij elkaar verzameld waren.