Filosoferen over tijdreizen leidt makkelijk tot denkfouten. Hier is een voorbeeld. De laatste dagen doet een video van regisseur George Clarke de ronde op internet, en is zelfs hier en daar opgepikt door serieuze media. Clarke suggereert dat je in een Chaplin film uit 1928 een vrouw kunt zien met een mobiele telefoon aan haar oor. Dat kan volgens Clarke maar op één ding wijzen: dit is een tijdreiziger. Hij ziet één ding faliekant over het hoofd – om mobiel te kunnen bellen heb je een mobiele zendmast nodig, je weet wel, die antennedingen waar zoveel mensen tegenwoordig bezorgd om zijn. En die had je niet in 1928. Het moet dus iets anders zijn aan haar oor. Een voorbeeld van pareidolia? Zie ons eerdere bericht over dit fenomeen.
Met dank aan skepchick (klik hier).
Steun Kloptdatwel
Waardeer je dit artikel? Je kunt onze site steunen met een financiële bijdrage. Dat waarderen wij dan weer! Een donatie kun je doen via dit betaalverzoek (of klik op de afbeelding hiernaast).
NB de rekening staat op naam van Maarten Koller, formeel eigenaar van deze site.
Mooi dat de chickies van skepchick ook al de meest waarschijnlijke oplossing hebben gevonden: http://www.hearingaidmuseum.com/gallery/Carbon/WesternElectric/info/westelect34a.htm
Een gehoorapparaat wat eruit ziet als iets waar men tegenwoordig (blijkbaar) een mobiele telefoon in herkent.