Filosoferen over tijdreizen leidt makkelijk tot denkfouten.  Hier is een voorbeeld. De laatste dagen doet een video van regisseur George Clarke de ronde op internet, en is zelfs hier en daar opgepikt door serieuze media. Clarke suggereert dat je in een Chaplin film uit 1928 een vrouw kunt zien met een mobiele telefoon aan haar oor. Dat kan volgens Clarke maar op één ding wijzen: dit is een tijdreiziger. Hij ziet één ding faliekant over het hoofd – om mobiel te kunnen bellen heb je een mobiele zendmast nodig, je weet wel, die antennedingen waar zoveel mensen tegenwoordig bezorgd om zijn. En die had je niet in 1928. Het moet dus iets anders zijn aan haar oor. Een voorbeeld van pareidolia? Zie ons eerdere bericht over dit fenomeen.

Met dank aan skepchick (klik hier).