Kloptdatwel?

kwakzalverij

De onzinnige lever- en galblaaszuivering

by 96 Comments

De onzinnige lever- en galblaaszuivering 1
Het hier besproken boek van Andreas Moritz

Lever- en galreinigingskuren zijn enorm in populariteit gestegen pakweg het afgelopen jaar. Dat heeft alles te maken met de heruitgave in maart 2011 van de bestseller van Andreas Moritz (1954-2012): De ongelooflijke lever- en galblaaszuivering. Andreas Moritz is ‘medisch intuïtief therapeut’ en beoefenaar van ayurveda, hij gelooft dat de meeste volwassenen in de geïndustrialiseerde wereld en met name diegenen die aan een chronische ziekte lijden, zoals hart- en vaatziekten, artritis, MS, kanker of diabetes, last hebben van honderden, zo niet duizenden galstenen die de galkanalen van de lever blokkeren.
Zo’n lever vol met stenen veroorzaakt natuurlijk allerlei klachten, in het begin gaat het dan nog om niet zo ernstige klachten zoals hoofdpijn, vermoeidheid, winderigheid, vet haar, stijve nek enzovoort. Maar het is zaak om er op tijd bij te zijn en de stenen te verwijderen voordat de klachten in ernst zullen toenemen.

In zijn boek belooft Moritz de lezer een diepgaand inzicht te geven in de oorzaak van het ontstaan van galstenen in de lever. Hij legt uit waarom ze volgens hem verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor de meest voorkomende ziekten. Het boek bevat een hoofdstuk: ‘Hoe weet ik of ik galstenen heb?’ Tien bladzijden met mogelijke indicaties worden opgesomd zodat iedereen bij zichzelf kan vaststellen dat hij ook het slachtoffer is van galstenen. Dan volgen er doe-het-zelfinstructies om de stenen in eigen huis pijnloos te verwijderen.
Tot slot biedt het boek nog praktische richtlijnen die je leren hoe je de vorming van nieuwe galstenen kunt voorkomen. (Denk hierbij bijvoorbeeld aan het laten verwijderen van alle amalgaamvullingen)

Volgens de productinformatie van bol.com toont het grote succes van De ongelooflijke lever- en galblaaszuivering de kracht en effectiviteit van de zuivering aan. ‘Leverzuivering heeft geleid tot buitengewone verbeteringen van gezondheid en welzijn bij duizenden mensen die zichzelf het kostbare geschenk hebben gegeven van een sterke, schone, vernieuwde lever.’

Dat deze mooie woorden velen aanspreken blijkt ook uit het grote aantal van ca. 2000 treffers bij een Google search, de meeste treffers bevatten hallelujaverhalen, slechts bij een enkeling kom je kritiek tegen.

Hoe gaat nu zo’n ‘zuiveringskuur’ in zijn werk?

De onzinnige lever- en galblaaszuivering 2
Een ander boek van Andreas Moritz

Meestal wordt aangeraden een dag te vasten. Omstreeks 18.00 uur moet een glas magnesiumsulfaat opgelost in water worden ingenomen en nogmaals om 20.00 uur. Om 22.00 uur wordt een mix van een halve kop olijfolie en 3/4 kop grapefruitsap gedronken. Dan moet men gaan slapen. ’s Morgens weer magnesiumsulfaat om 6.00 uur en om 8.00 uur. Al dat magnesiumsulfaat veroorzaakt diarree en er zitten dan groene bolletjes in de ontlasting, dat zijn volgens Moritz de leverstenen. Een kuur kan wel een vergiet vol groene bolletjes opleveren maar dat is lang niet genoeg, er zijn wel 2000 steentjes nodig voordat de lever schoon is. De kuur moet dan ook om de twee weken worden herhaald tot het aantal van 2000 stenen is bereikt. Dat de stenen blijven drijven is volgens Moritz niet raar, want ze bevatten de vette stof cholesterol. Moritz heeft veel van  Hulda Clark overgenomen, zo ook het absurde parasietenverhaal. Van een enthousiaste deelnemer aan de kuur hoorde ik dat ze een aantal van de bolletjes doormidden had gesneden om te kijken of er geen leverzuigwormen in zaten. Volgens Moritz komt dit vooral voor bij kankerpatiënten. Wat een ontstellende onzin en bangmakerij is dit toch!

De onzinnige lever- en galblaaszuivering 3
Een boek van Moritz’ collega Hulda Clark

De bolletjes die worden aangevoerd als bewijs van werkzaamheid van de kuur zijn helemaal niet afkomstig uit de lever. Een artikel in de Lancet verhaalt hoe de ‘stenen’ microscopisch werden onderzocht. Ze blijken geen cholesterol, bilirubine of calcium te bevatten. Ze bestaan uit verzeepte olijfolie, een stofwisselingsproduct dat ontstaat na het nuttigen van een combinatie van de olie met een of ander zuur sap zoals grapefruitsap.
Om de gal tot een uitknijpbeweging te verleiden volstaat alleen een kop (olijf)olie drinken ook. Wil je echter groene bolletjes zien dan moet er grapefruitsap of een andere zure drank bij gedronken worden.

Op de website van  Quackwatch staat een informatief artikel over dit onderwerp dat geschreven is door Peter Moran waarin een aantal relevante vragen aan bod komen:

Zou het niet zo kunnen zijn dat door zo’n ‘leverspoeling’ ook de echte galsteentjes meekomen?

Ja, dat is mogelijk, regelmatig worden kleine galsteentjes uitgescheiden via de ontlasting, meestal onopgemerkt. Het hele ritueel volgen is hiervoor zeker niet nodig want alleen een vet of olierijke maaltijd nuttigen werkt ook om de gal tot een uitknijpbeweging te stimuleren. Het magnesiumsulfaat kan wel een toegevoegd effect hebben, omdat het samentrekking van de galblaas stimuleert en de spieren ontspant die de lozing van galvloeistof in de dunne darm regelen. Het probleem bij veel galsteenpatiënten is echter dat de galblaas niet tot een uitknijpbeweging in staat is. Een patiënte klaagde bij haar ‘natuurarts’ dat haar galstenen op een echo onveranderd waren gebleven ondanks het doen van drie ‘leverspoelingen’ waarbij heel wat zogenaamde steentjes waren uitgescheiden. Zij kreeg het advies dat ze meer ‘spoelingen’ moest doen, misschien zouden in haar geval wel 25 kuren nodig zijn. Dit voorbeeld laat zien dat maar weinig galsteenpatiënten baat zullen hebben bij zo’n kuur.

De onzinnige lever- en galblaaszuivering 4
Hoe ziet Moritz eruit? Op de website van Mallemoeder vond ik deze artistieke impressie

Bestaan leverstenen eigenlijk wel?

Volgens aanhangers van ‘de leverspoeling’ heeft ca. 90% van de bevolking (een voorstadium) van stenen in de lever. Dat het een voorstadium betreft zou dan ook meteen verklaren waarom de uitgescheiden groene bolletjes zacht zijn. Stenen in de lever zijn in werkelijkheid bijzonder zeldzaam en komen zeker niet in grote hoeveelheden voor. meer hierover is te lezen in het artikel van Quackwatch.

Tot slot de vraag: zijn de ‘spoelingen’ veilig?

Voor mensen die in redelijke gezondheid verkeren en als er zich geen complicaties voordoen is het ritueel over het algemeen niet gevaarlijk. Het eten van vette/olierijke producten geeft een vergelijkbaar risico op het oplopen van een galkoliek of complicaties zoals een acute pancreasontsteking. Volgens Peter Moran van Quackwatch zie je in de praktijk maar zelden complicaties optreden na zo’n kuur.

Het grootste risico op ernstige complicaties lopen galsteenpatiënten die door deze kuur een operatie gaan uitstellen. Dat geldt ook voor patiënten die net zijn hersteld van bijvoorbeeld galweginfecties of een pancreasontsteking.

Een ander schadelijk aspect is natuurlijk gewoon de desinformatie die door zo’n boek wordt verspreid. Mensen die zich zorgen maken over hun gezondheid of ziekte kunnen er volkomen door op het verkeerde been worden gezet. Ook mensen die last hebben van allerlei vage klachten, die eigenlijk voortkomen uit levensproblematiek zie je vaak de ene rare therapie na de andere volgen zonder dat ze er ooit aan toe komen hun werkelijke problemen eens op te lossen. ‘Intuïtief therapeuten’ als Moritz spelen bewust of onbewust op de onzekerheden van deze mensen in waardoor zij niet zelden op een eindeloos dwaalspoor belanden.

http://www.rivendellvillage.org/Lever_en_Gal_Zuivering.pdf
http://www.bol.com/nl/p/de-ongelooflijke-lever-en-galblaaszuivering/1001004010953470/
http://www.kwakzalverij.nl/1159/Dr_Hulda_Regehr_Clark_de_koningin_der_kwakzalvers_1928_2009
http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(05)66373-8/fulltext
http://www.quackwatch.org/01QuackeryRelatedTopics/flushes.html

Update 23/10/2013: een uitgebreider artikel van Agnes Tieben hierover verscheen in Skepter 25.2 en staat nu ook online op de Skepsis-site: Leverstenen van Andreas Moritz

 

Over de plichten van een goed werknemer

by 20 Comments

Over de plichten van een goed werknemer 5
Cees Renckens schrijft columns voor Kloptdatwel. Van 1988 tot 2011 was hij voorzitter van de Vereniging tegen de Kwakzalverij. Foto: Vivian Oei.

Doorbetaling van loon en/of uitkering bij arbeidsongeschiktheid of ziekte is in ons land normaal en is een teken van beschaving. Wil dit breed gedragen financieel vangnet intact blijven, dan dient de werknemer er alles aan te doen om zijn gezondheid en prestatievermogen weer zo snel als mogelijk terug te krijgen. Doet hij dat niet, dan besteelt hij zijn baas of benadeelt hij de gezonde collega’s, die de premie betalen van waaruit hij zijn uitkering ontvangt. Bij onduidelijkheden beslist de ARBO- of bedrijfsarts, althans hij of zij adviseert de baas in dezen.

Op 28 augustus 2012 deed de Amsterdamse kantonrechter uitspraak in een zaak van een werknemer, die leed aan suikerziekte en die van de bedrijfsarts twee maanden vrij kreeg om zijn ontregelde diabetes weer onder controle te krijgen door het starten met insulinebehandeling. De werknemer weigerde dit en ging aan de slag met fitness, tabletten en kruiden. Hiermee was de bedrijfsarts het niet eens en adviseerde de werkgever om op basis van art. 7:629 lid 3 Burgerlijk Wetboek de loonbetaling stop te zetten. De werknemer spande een zaak aan en liet zich bijstaan door een verzekeringsarts, die hem steunde. Er speelden nog enkele andere complicerende factoren een rol bij deze casus, maar de rechter had zijn oordeel snel klaar: Werknemers hebben een grote keuzevrijheid voor een genezingswijze.

Die vrijheid komt voort uit het EVRM en de Grondwet. In de relatie tussen werkgever en werknemer moet een vraagstuk over een beroep op die vrijheid beoordeeld worden door middel van een belangenafweging. In dit geval is duidelijk dat de verzekeringsarts het niet eens was met de bedrijfsarts en bovendien had de huisarts een spectaculaire verbetering in de medische situatie van de werknemer vastgesteld. De kantonrechter oordeelde dat de werknemer niet in strijd heeft gehandeld met de verplichting die hij heeft om zich in te zetten voor zijn herstel. De werkgever moest het loon betalen (LJN BX5906).

Heldere jurisprudentie levert deze uitspraak niet op, al was het maar omdat de rechter vrij spel had nu twee artsen elkaar tegenspraken en omdat – meer geluk dan wijsheid – ook herstel was opgetreden met de ‘alternatieve’ behandeling die werd gekozen. Hoewel dat principieel niets zou moeten uitmaken, werkt het recht toch vaak zo, dat dat nu in het voordeel van klager uitpakte. De praktijk is dat regelmatig werknemers in de ziektewet niet de reguliere weg kiezen om tot herstel te komen, maar dat bedrijfsartsen daartegen slechts bij hoge aarzeling en schoorvoetend optreden. Looninhouding leidt altijd tot rechtszaken en komt nauwelijks voor. De premielasten zijn dan ook navenant en een straffere hand zou hier zeker wenselijk zijn.

Mocht u nieuwsgierig zijn naar de kruiden, die de klager ging gebruiken, en daarbij misschien denken aan het rijkelijk EFRO-gesubsidieerde onderzoek van de Universiteit Wageningen, het Nijmeegse Canisius Wilhelmina Ziekenhuis en het Europa Ayurveda Centrum (EAC) in Witharen, waarover deze zomer berichten in de media verschenen, dan moet ik u uit de droom helpen. Dit onderzoek, met veel bombarie bekend gemaakt door de provincie Gelderland als werkgelegenheidsproject, staat nog niet eens in de kinderschoenen. Sterker nog, het blijkt in de embryonale fase te verkeren en zal waarschijnlijk wel op een miskraam uitlopen. Er is nog geen toestemming van een medisch-ethische commissie en men volstaat voorlopig met het testen van de ayurvedische EAC-gekweekte kruidenmengsels in het laboratorium op samenstelling en eventuele giftigheid. De ayurvedische kruidendokter van het EAC, mevrouw V.P. Mohana Kumari, gelooft heilig in de werkzaamheid van haar mengsels tegen diabetes, maar eigenlijk ziet zij nog meer heil in de inzet van ayurvedische krachten tegen de mentale problemen van de westerse mens. Daarover raakt zij niet uitgepraat, maar de EU geeft daarvoor tot nog toe geen cent.

Handelaren in valse hoop

by 47 Comments

LEES DIT MET CHROME. ‘Toen Sabine Gieben te horen kreeg dat haar man ongeneeslijk ziek was, werd ze al snel bestookt met allerlei goedbedoelde adviezen over alternatieve therapieën. Gieben ging er niet op in. En nu legt ze uit waarom: ‘de kruiden die werken heten medicijnen. De andere gebruik je voor de groentesoep’.

Handelaren in valse hoop 6
Sabine Gieben schrijft in Park Magazine hoe ze met haar verloofde Adriaan Jaeggi (foto) had afgesproken dat ze geen onbewezen behandelingen zouden gebruiken (foto: ikon tv).

Dit is de inleiding van een uitstekend onderbouwde en snoeiharde aanval van journaliste Sabine Gieben op de alternatieve geneeskunst. Die verscheen in de mei/juni-uitgave van Park Magazine (‘de journalistieke glossy’). Gieben vertelt over de ziekte en het overlijden (in 2008) van haar verloofde, de journalist Adriaan Jaeggi. Ze beschrijft hoe een lange rij bekenden en relaties onzinnige therapieën komen adviseren toen duidelijk werd dat Jaeggi leed aan een ongeneeslijke vorm van darmkanker. Het artikel begint met een kennis die de magnetische stoombaden van de Russische raketgeleerde Essaïdi komt adviseren:

‘Ik weet niet hoe jullie er tegenover staan’ zei hij ‘en ik weet dat ik me misschien teveel in jullie zaken meng, maar ik wilde toch de kans niet laten voorbij laten gaan om jullie iets te vertellen wat Adriaan misschien nog helpen kan’. … En hij vertelde over een atoomgeleerde in Eindhoven die kankerpatiënten schijnt te genezen. Hij stelt ze in hermetisch afgesloten cabines bloot aan magnetische waterdamp, gekruid volgens oud-Egyptisch recept. De therapeut, dr. Essaïdi, is een echte Russische raketgeleerde, dus met de wetenschappelijke onderbouwing van deze therapie zit het wel snor. … De farmaceutische industrie is er nog niet achter, maar dat is slechts een kwestie van tijd.’

Handelaren in valse hoop 7
Gieben maakte als kind kennis met elektro-acupunctuur. Het hielp niet.

Gieben zet de brenger van de ongewenste adviezen de deur uit een vertelt hoe zij Adriaan ooit had laten beloven dat hij nooit onbewezen therapieën op hem en haar zou uitoefenen. Die afspraak werd niet gemaakt zonder reden. Ze vertelt hoe ze als kind slachtoffer werd van Coen van der Molen, de ‘godfather van de elektro-acapunctuur’ (lees over Van der Molen op de website van de VtdK). Ze had last van eczeem. Die bestreed hij door zonder enige vorm van diagnostiek elektrodes op haar lichaam te plakken die waren verbonden met een zoemend apparaat. Nadat hij enkele bezweringen had gemompeld en haar borsten had bevoeld, mocht Gieben naar huis met een arsenaal aan homeopathische middeltjes. Toen dit alles niet hielp wist haar omgeving het zeker: het zou er wel aan liggen dat Gieben haar pilletjes niet op tijd innam. Het vertrouwen in Van der Molen was eindeloos. Geïnspireerd door het jaren ’80 geloof dat ‘gezondheid een keuze is’ bezocht Gieben een groot aantal alterneuten. Niets hielp. Uiteindelijk belandt ze met haar huidklachten in het ziekenhuis.

Ze verzucht dat voor een leek het verschil tussen een kwakzalver en een dokter moeilijk is te zien. Ze hebben allebei een witte jas aan en gebruiken onbegrijpelijke termen. Maar toch is er een cruciaal verschil: orthodoxe therapieën zijn gebaseerd op kennis. Dat geldt niet voor alternatieve therapieën:

‘Alternatieve therapieën hebben één ding gemeen met religie: ze zijn niet gebaseerd op hedendaagse anatomische, chemische of welke wetenschappelijke kennis dan ook, en meestal daarmee in tegenspraak. Hun ongefundeerde theorieën lijken even valide als die van gewone dokters. Doordat de meeste mensen, inclusief politici, de meest elementaire kennis over de werking van ons lichaam ontberen, wordt de alernatieve genezers geen strobreed in de weg gelegd’. … ‘Veel mensen geloven dat het woord ‘natuurlijk’ staat voor veilig, veiliger in elk geval dan synthetische medicijnen. Dat is een misverstand. Tabak en arsenicum zijn ook natuurproducten. En een Chinees met aids gaat niet naar een kruidendokter als hij AZT kan betalen. En ook niet naar een acupuncturist’

 

Handelaren in valse hoop 8
In het boek Antikanker vertelt David Servan-Schreiber dat kanker veroorzaakt wordt door negatieve gedachten. Een goed humeur zorgt voor je genezing. Sabine Gieben is niet overtuigd.

Niet alleen worden Jaeggi en Gieben bestookt met behandeladviezen. Er komen ook mensen over de vloer die komen uitleggen dat kanker je eigen schuld is, een gevolg van ’emotionele wonden’ en ‘negatief denken’ zoals de David Servan-Schreiber orakelt in zijn bestseller Antikanker (meer dan 100.000 exemplaren verkocht in Nederland). Het recept: je moet je stress de baas worden en weer een goed humeur krijgen. Dan maak je weer antistoffen tegen kanker aan. Aldus Servan-Schreiber. Een paar weken voor zijn dood bestrijdt Jaeggi dit absurde idee in zijn column in de krant Het Parool.

In haar artikel bespreekt Gieben een groot aantal onzinnige therapieën en een aantal spraakmakende gevallen. Ze beschrijft hoe Sylvia Millecam onder invloed van de adviezen van Jomanda, kwak-artsen en andere alterneuten afzag van behandeling van haar borstkanker en overlijdt. Ook bespreekt ze behandeling tegen kanker met maretak en natriumbicarbonaat, spiritueel werk, de zweetanalyse van Essaïdi en bioresonantie.

Ze concludeert terecht dat alternatieve behandelingen ‘big business’ zijn. Ze haalt Cees Renckens aan die de omzet van de ‘handelaren in valse hoop’ raamt op € 756 miljoen per jaar, ofwel bijna 6% van de ziektekosten buiten het ziekenhuis. De meeste kosten worden vergoed door verzekeraars. En dat gaat ten koste van echte werkzame medische behandelingen, aldus Sabine Gieben. Maar mensen hunkeren naar een goede afloop, ook als een dokter die niet kan bieden. Niets is zo moeilijk als je neerleggen bij het onvermijdelijke, weet Gieben. Toch kozen Adriaan Jaeggi en Sabine Gieben daarvoor. De laatste maanden van zijn leven hebben ze niet besteed aan kruidensauna’s, maretakinjecties of bioresonantie.

‘In plaats daarvan  hebben we in de drie maanden die hem restten de kinderen geknuffeld, de krant gelezen, met vrienden rondgehangen, ons wezenloos aan elkaar geërgerd en het weer goed gemaakt. We hebben asperges gegeten, door de grachten gevaren, geschreven, gepraat, gelachen en gehuild. We hebben geleefd’.

 

Tot slot dit: jammer genoeg valt het doek voor Park. De belangstelling voor het tijdschrift was niet voldoende. Gelukkig kunnen we Happinez blijven bespreken.

Doorstrepen wat niet verlangd wordt: wijsheid komt/gaat met de jaren

by 40 Comments

Doorstrepen wat niet verlangd wordt: wijsheid komt/gaat met de jaren 9
Cees Renckens schrijft columns voor Kloptdatwel. Van 1988 tot 2011 was hij voorzitter van de Vereniging tegen de Kwakzalverij. Foto: Vivian Oei.

Als ik voor mijzelf of voor een van mijn naasten een dokter zoek, dan neem ik er het liefst een die al ruime ervaring heeft, maar tegelijkertijd niet al te oud is. Ik zou zeggen, begin vijftig, dan zijn de meeste artsen ongeveer op de top van hun kunnen. Het vak is zo ingewikkeld en veranderlijk dat het bijhouden ervan na je zestigste lastig wordt en voor de meeste artsen geldt dat 65 een mooie leeftijd is om te stoppen. Dat is in CAO’s  e.d. thans ook zo geregeld en de grote meerderheid van de artsen heeft er vrede mee, dat dan de contracten ontbonden worden. Een enkele workaholic en een aantal types zonder zelfkritiek, die niet merken dat hun prestaties te wensen beginnen over te laten, spreekt van leeftijdsdiscriminatie en roept dat ze nog gemakkelijk kunnen doorgaan. Telegraaf-columnist Smalhout is een voorbeeld van die categorie en hij liet zich bij interviews nog altijd fotograferen in operatietenue, zelfs toen hij de 75 al was gepasseerd.

Deze bespiegeling kwam bij mij op toen ik deze week vernam dat de 85-jarige huisarts Cor H. uit Utrecht zijn praktijk op vrijdagmiddag 10 augustus 2012 per direct had gesloten. Ook liet hij zich ‘vrijwillig’ uitschrijven uit het BIG-register. H. deed dit naar aanleiding van de uitkomsten van de inspectiebezoeken die de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) in de afgelopen weken aan zijn praktijk heeft gebracht. De arts was voor ontucht veroordeeld, maar kon gewoon doorwerken. Het tuchtcollege hield het bij een waarschuwing. Eerder had de arts van de rechter reeds een maand voorwaardelijke gevangenisstraf gekregen, ook wegens de ontucht en het stiekem maken van foto’s tijdens gynaecologisch onderzoek. Ten slotte besloot IGZ ook onderzoek te doen en toen bleek – o, verrassing! – dat de arts verschillende zaken niet op orde had. De arts heeft toen maar besloten zijn activiteiten per direct te beëindigen en de procedure voor uitschrijving uit het BIG-register in gang te zetten.

Hoogbejaarde maar doorwerkende artsen staan natuurlijk met enige regelmaat voor de medische tuchtrechter en zoiets biedt uitgelezen kansen om aan het praktiseren van deze figuren met hun evidente gebrek aan zelfkritiek een einde te maken. De wet staat onbeperkt doorwerken toe, zelfs met een beroep op de artsentitel (niet van de huisartsentitel overigens, dat vereist periodieke herregistratie) die status geeft, maar gelukkig ook tuchtrechtelijke beoordeling mogelijk maakt. Ik vind het in dit verband uiterst merkwaardig dat Cor H. door het tuchtcollege niet meteen uit zijn ambt werd gezet en dat zulks pas geschiedde na bemoeienis van IGZ. Hetzelfde kan gezegd worden van twee artsen, die door Smalhout in De Telegraaf regelmatig in bescherming worden genomen en die nog dit en vorig jaar voor de tuchtraad stonden. De Haagse arts Sickesz (1923) kreeg slechts een voorwaardelijke schorsing en bedrijft nog steeds vrolijk haar ‘orthomanuele geneeskunde’, voor rugpijn maar ook goed voor autisme en depressie, terwijl Van der Schaar (1928) sinds jaar en dag in Leende kwakzalft met zijn chelatietherapie en eerst wel werd geschorst, maar in hoger beroep wegkwam met een berisping. De tuchtcolleges moeten bij deze drie tachtigers toch ook gezien hebben wat voor vlees zij in de kuip hadden, maar beperkten zich formalistisch tot een beoordeling van de ingediende klachten en keken verder de andere kant uit. Je vraagt je af of zij hun familieleden wel naar dergelijke disfunctionerende gekken zouden laten gaan. Ik denk het niet.


Homeopathie en overheidsbeleid: hoe het was.

by 1,494 Comments

Column van Cees Renckens
Homeopathie en overheidsbeleid: hoe het was. 10
Cees Renckens schrijft columns voor Kloptdatwel. Van 1988 tot 2011 was hij voorzitter van de Vereniging tegen de Kwakzalverij. Foto: Vivian Oei.

Op 1 mei berichtte ik op deze plaats over de nakende ondergang van de homeopathische industrie als gevolg van nieuwe regelgeving en een rechterlijke uitspraak. Nu de Vaste Commissie voor VWS geen bezwaren heeft ingebracht tegen de nieuwe regels, is de regeling per 1 juli ingegaan. In haar eindeloos geduld met die kwakzalvers mogen de voorraden in de winkels nog even met de nu verboden claims uitverkocht worden. Daarna houdt het echt op en zal IGZ de naleving van het besluit gaan controleren.

Skeptici en andere weldenkenden zullen opgetogen zijn over dit overheidsbeleid dat zelfs de KNMP met haar gedogen van de verkoop van homeopathica door haar leden in haar lelijke hemd zet. Toch gaan mijn gedachten nog wel eens uit naar het overheidsbeleid dat de homeopathie in de afgelopen decennia op onbegrijpelijke wijze heeft gesauveerd. Erg fraai was dat allemaal niet en onze overheid kan als medeplichtige worden beschouwd aan veel homeopathisch bedrog. Zo overleefden homeopathische (en antroposofische) middelen meerdere bezuinigingsronden en werden zij tot 1993 volledig vergoed door het ziekenfonds, waarvan de overheid het vergoedingenpakket vast stelde. Overheidsdienaren hielden feestredes bij de snelle uitbreiding van homeopathische fabrieken als van Vogel en VSM. Kamerleden deden mee aan prijsuitreikingen aan homeopaten. Homeopaten ontvingen met regelmaat koninklijke onderscheidingen wegens hun verdiensten voor deze absurde geneeswijze. Postbus 51 verspreidde enige tijd wervende publiciteit voor deze middelen, totdat skepticus wijlen Jacob van Noordwijk protesteerde en hen met de ware aard van de homeopathie confronteerde.

Vanaf 1999 ging het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG) homeopathische middelen registreren en men mocht met claims van werkzaamheid adverteren, hoewel daarvoor geen spoor van wetenschappelijk bewijs voorhanden was. Het CBG nam daartoe zelfs homeopathisch artsen in dienst. A. Vogel’s Aconitum D 10, te gebruiken bij ‘koorts en zenuwpijn’, was het eerste preparaat dat toen een dergelijke registratie verkreeg. Inmiddels zijn er 243 geregistreerde homeopathica met toegestane claim in omloop. Tot op de dag van vandaag worden deze middelen te koop aangeboden door drogisten en apotheken. Drogisten zijn niet in hun eerste leugentje gestikt, maar dat ook apothekers bereid zijn voor een paar grijpstuivers winst deze onzinnige middelen te verstrekken is een blijvende schandvlek voor deze beroepsgroep. Hun beroepsorganisatie KNMP eist dat de apotheker zijn klant er bij het afleveren van een homeopathisch middel ongevraagd op wijst dat het om onwerkzame middelen gaat, maar geen enkele apotheker doet dat. Dankzij minister Schippers komt er nu een eind aan deze windhandel, waarmee de bestrijders van de homeopathische kwakzalverij eindelijk de steun in de rug krijgen, die wij zo lang moesten ontberen. De portemonnee en de gezondheid van de burger zijn er zeer mee gediend. En ons land is weer een stukje beschaafder geworden.