Leestips

Hoe word je een helderziende? Simpel: je meldt je aan bij een platform voor telefonische waarzeggers, kiest een mysterieuze naam, en wacht tot iemand belt. De Britse romanschrijfster Anna Stothard deed het. In The Guardian beschreef ze hoe ze een half jaar werkte als betaalde herlderziende. Een ervaring die haar mede inspireerde voor haar nieuwe boek ‘Follow Her’ – een spannende thriller waarin een ‘spiritual influencer’ met miljoenen volgers de hoofdrol speelt.

Als je Follow Her koopt via de link hieronder dan krijgt kloptdatwel een kleine bijdrage als affiliate partner van bol.com. En jij krijgt het spannende nieuwe boek van Anna Stothard.

De sollicitatie

Anna Sothard had vier romans gepubliceerd, werkte als redacteur bij een uitgeverij, maar zat vast. Schrijversblok en een onvervulde kinderwens. Ze probeerde geld te verdienen als telemarketeer voor energiecontracten. Tot ze een advertentie zag: “Work from home! Use your intuition to help others find clarity!” Ze solliciteerde “probably looking for meaning just like the people who called the hotlines.”. Het sollicitatiegesprek duurde twee minuten. Een man van de boekhouding vroeg of ze snel wifi had, stuurde een contract, en vroeg als bijzaak welke methode van helderziendheid ze zou gebruiken. Het was “not entirely a lie”, schrijft Stothard, dat ze beweerde voldoende ervaring te hebben met tarotkaarten — die had ze namelijk 10 jaar daarvoor gekocht bij boekhandel Waterstones.

Het eerste telefoontje

De eerste twee weken belde niemand. Logisch: ze had geen recensies, en als profielfoto een stockfoto van de maan. Haar eerste beller was waarschijnlijk een vergissing — ze was de enige helderziende die om 9 uur ‘s ochtends op maandag ingelogd was. De man mompelde dat hij zijn baan haatte maar niet wist of hij moest stoppen. “I’m sensing that you’re not … completely satisfied where you are?” zei Stothard. Hij hing op voor ze de zin had afgemaakt. Ze voelde zich niet schuldig dat ze zich had voorgedaan als helderziende — ze voelde zich schuldig dat ze het niet beter had gedaan.

Een vijf-sterren recensie

Beller twee ging al soepeler. Een vrouw wilde weten of ze haar ex een tweede kans moest geven. Daarvoor, schrijft Stothard, waren haar tienerjaren aan de familietelefoon — quizjes doen met vriendinnen en elkaars crushes analyseren — “all the training I needed.” De vrouw was helemaal tevreden toen de “kaarten” haar vertelden dat ze zich moest richten op “nurturing and self-care”. Ze gaf Stothard een vijfsterrenrecensie en belde nog een paar keer.

Hard werken voor weinig geld

Een telefoon-helderziende verdient niet heel best: 20 pence per minuut, 25 als je iemand langer dan veertien minuten aan de lijn hield. Het minimumloon halen was “difficult, if not impossible.”

Het breekpunt

Naarmate Stothard meer positieve recensies kreeg, vond ze het werk zwaarder worden. Ze kwam er achter dat mensen met het platform bellen omdat ze niemand anders hebben om mee te praten. Eén vrouw belde een week lang dagelijks — soms vaker — om de renovatie van haar flat te bespreken, inclusief de exacte plaatsing van een kamerplant die haar ex-man haar had gegeven. Een vrouw met pleinvrees belde zo vaak dat Stothard haar stelselmatig het nummer probeerde toe te spelen waar ze echte hulp kon krijgen. Het moment van inkeer kwam toen een vrouw belde vanuit haar auto, motor stationair, om te vragen of ze die maand zwanger zou worden. Ze probeerde al vijf jaar. Stothard — zelf hunkerend naar een kind — voelde hoe makkelijk het zou zijn haar aan de lijn te houden. Ze zei iets vaags en vriendelijks. De vrouw hing op, klonk opgelucht. Stothard voelde zich er niet beter door. Daarna logde ze definitief uit. Stothard: “The guilt and exhaustion of the job escalated: the melancholy and loneliness that poured out of the phone and into me. The hope and the loss. I started to feel these people’s pain too acutely”.

Service of oplichterij?

Bij haar afscheid van het platform belde een vaste belster nog één keer. Het ging goed met haar: ze was verhuisd, ging weer naar school, had een nieuwe vriend. Ze bedankte Stothard voor alle adviezen — maar voegde eraan toe dat ze haar niet bepaald helderziend had gevonden. Die nacht, schrijft Stothard, kon ze zich bijna voorstellen dat haar tijd als helderziende geen oplichterij was geweest, maar “a small, morally complex act of service.” Bijna.

Het nieuwe boek Follow Her

Haar ervaringen als telefoonwaarzegger, plus het feit dat ze zelf per ongeluk lid werd van een sekte, vormden jaren later de basis voor haar net verschenen nieuwe roman Follow Her. Daarin houdt de jonge Frida op een afgelegen getijdeneiland in Essex haar omgeving volledig in haar greep: charismatisch, manipulatief, misschien gevaarlijk. Tien jaar later duiken de lijken op van twee meisjes. Het boek gaat over de dunne lijn tussen charisma, empathie en bedrog. Dat is precies de lijn waarop Stothard zelf maandenlang balanceerde. De review van Tom Gaisford vertelt je meer.